Lesseps

De zomer is de tijd dat gemeenten de afgenomen verkeersdrukte aangrijpen om gauw een paar wegen open te breken die vervolgens tot ver in het najaar voor een gigantische puinhoop zorgen. De langstdurende bouwput van Barcelona en vermoedelijk een van de oudere ter aarde is Plaça de Lesseps, bij bezoekers van Gaudí’s Parc Güell welbekend als het metrostation waar de klim naar boven begint. Om het pad te vinden moet je je eerst met gevaar voor lijf en leden door een slagveld van telkens doorkruiste ruimtelijke plannen ploeteren. Plaça de Lesseps is een plein aan de rand van Gràcia waar de Ronda del General Mitre, ook wel de cinturón genoemd, doorheen loopt. Deze ronda is een halfverdiepte binnenstedelijke ringweg die soms een stukje overdekt is. Bij Lesseps hebben ze niet kunnen kiezen, mede omdat de al aanwezige metrobuis diepgaan onmogelijk maakt. Mijn geliefde, die met een onderbreking van tien jaar sinds 1966 in Barcelona woont, kan zich niet heugen Plaça de Lesseps ooit af te hebben gezien. Steeds als je denkt: nu kan het niet lang meer duren, breken ze de heleboel weer open en beginnen opnieuw. Niemand weet waarom. Toen ik twintig jaar geleden voor het eerst op Lesseps was, kon je via een voetgangerstunneltje onder de gillend drukke weg doorlopen. Het zag eruit als een weliswaar lelijke maar modern-logische ingreep die op een oor na gevild was. Een paar jaar geleden was de puinhoop zo groot dat de auto’s van alle kanten tegelijk op de arme voetganger kwamen afschieten. Je kon maar het veiligst met een enorme boog om Plaça de Lesseps heenlopen. Tegenwoordig lijkt het plein weer bijna af. Voorbij de metrobuis is een soort kuil gecreëerd waar het doorgaand verkeer even doorheen moet schieten, zodat op die plek het wijkverkeer eroverheen kan. Fraai is het nog steeds niet, maar het functioneert min of meer en het lijkt wel alsof Plaça de Lesseps zeer binnenkort werkelijk af zal zijn. Maar dat is al vaker beweerd.